Digital nomad visum vanuit Nederland: welke landen, welke voorwaarden

Als Nederlander heb je binnen de Europese Unie, de EER en Zwitserland geen digital nomad visum nodig: het vrije verkeer van personen geeft je al het recht om er te wonen en te werken, ongeacht voor wie. Een digital nomad visum wordt pas relevant zodra je langer wilt blijven dan een toeristisch bezoek toestaat in een land daarbuiten, meestal ergens tussen de negentig dagen en een half jaar. Ruim vijftig landen bieden inmiddels een aparte status aan voor mensen die op afstand werken voor een werkgever of eigen bedrijf buiten dat land. Dit artikel geeft het overzicht op hoofdlijnen; de exacte bedragen en voorwaarden per land veranderen regelmatig en verdienen een check bij de ambassade of een gespecialiseerd bureau vlak voor vertrek.

Wanneer heb je er als Nederlander eigenlijk een nodig

De vuistregel is simpel: binnen de EU, de EER en Zwitserland heb je geen visum of vergunning nodig om te wonen en werken, dus daar speelt dit onderwerp niet. Landen als Portugal, Spanje, Kroatië, Italië en Griekenland bieden weliswaar eigen "digital nomad"-regelingen aan, maar die zijn in de praktijk vooral bedoeld voor mensen van buiten de EU; voor jou als Nederlander is gewone inschrijving als EU-burger meestal eenvoudiger. Buiten die zone geldt voor de meeste landen een standaard toeristenvisum van negentig dagen of minder, en is een digital nomad visum de manier om daar legaal langer te blijven zonder lokaal in dienst te treden.

Welke landen een digital nomad visum aanbieden

De meest ontwikkelde programma's zitten in Latijns-Amerika en het Caribisch gebied, met landen als Mexico, Colombia, Costa Rica en Brazilië. In Zuidoost-Azië bieden onder meer Thailand, Indonesië en de Filipijnen een vorm van langdurig verblijf voor externe werkers aan, net als Japan en Zuid-Korea in Oost-Azië. In het Midden-Oosten trekt vooral de Verenigde Arabische Emiraten aandacht, met een regeling zonder lokale belasting over buitenlands inkomen maar wel een relatief hoge inkomenseis van rond de 5.000 dollar per maand. Daarnaast bieden losse landen buiten de EU in Europa, zoals Georgië en Albanië, en eilandstaten zoals Kaapverdië en Mauritius, eigen varianten aan, met doorgaans veel lagere inkomensdrempels: Albanië vraagt circa 800 euro per maand, Kaapverdië circa 1.500 euro voor een alleenstaande, en Mauritius stelt zelfs geen harde inkomensdrempel, alleen bewijs van financiële zelfredzaamheid. Deze lijst is niet uitputtend en verandert regelmatig: nieuwe landen voegen zich toe en sommige regelingen worden aangescherpt of gesloten, dus check vlak voor vertrek of een programma nog openstaat voor nieuwe aanvragen.

De voorwaarden die vrijwel overal terugkomen

Ondanks de verschillen per land, komen dezelfde eisen steeds terug:

• Een minimuminkomen. De meeste programma's eisen een aantoonbaar maandinkomen uit werk of onderneming buiten het gastland. Dit bedrag verschilt enorm tussen bestemmingen: Latijns-Amerikaanse programma's liggen doorgaans tussen de 750 en 1.500 dollar per maand (Colombia en Brazilië aan de lage kant, Costa Rica en Panama met een eis van rond de 3.000 dollar), terwijl West-Europese regelingen als die van Spanje en Portugal eerder tussen de 2.700 en 3.800 dollar per maand liggen. Deze bedragen worden doorgaans jaarlijks bijgesteld, dus reken vlak voor je aanvraag met de actuele drempel.
• Een zorgverzekering die het hele verblijf dekt. Vrijwel elk programma eist een polis die medische kosten in het gastland dekt voor de volledige duur van het visum.
• Een schoon strafblad. Een recente verklaring omtrent het gedrag, of het buitenlandse equivalent daarvan, is vrijwel altijd verplicht.
• Bewijs van werk buiten het gastland. Een arbeidscontract, een lijst met klanten, of jaarcijfers van je eigen bedrijf, om aan te tonen dat je inkomen niet uit de lokale economie komt.
• Een beperkte, verlengbare duur. De meeste visa gelden voor een jaar en zijn een of meerdere keren te verlengen, vaak tot een totaal van enkele jaren voordat er een keuze volgt tussen vertrekken of overstappen naar een permanentere status.

Wat een digital nomad visum niet regelt

Een digital nomad visum is een verblijfsstatus in je nieuwe land, geen antwoord op je Nederlandse verplichtingen. De uitschrijfplicht bij je gemeente geldt op basis van de 8-uit-12-regel, ongeacht met welk visum je in het buitenland verblijft. Ook fiscaal verandert een nomadenvisum niets vanzelf: sommige landen laten je fiscaal inwoner worden zodra je een bepaald aantal dagen verblijft, terwijl andere programma's juist een vrijstelling bevatten voor lokale belasting op buitenlands inkomen. Ga hier niet zomaar van uit zonder het na te vragen; het is precies het soort detail dat per land en per regeling verschilt.

Overzicht, geen garantie

Digital nomad visa zijn een groeiende markt en de voorwaarden veranderen sneller dan de meeste overzichten kunnen bijhouden. Gebruik dit artikel om te bepalen of het onderwerp voor jouw bestemming relevant is, en check de actuele voorwaarden vlak voor vertrek bij de officiële bron. Twijfel je eerst nog of en wanneer je je moet uitschrijven bij vertrek? Doe de zelftest, of lees het gratis hoofdstuk De uitschrijving zelf voor de Nederlandse kant van je vertrek. Die volgorde staat compleet uitgewerkt in het vertrekplan.